بررسی آیین نامه های لرزه ای

ضوابط موجود در آیین ­نامه­ های زلزله، به طور ضمنی هدف از طراحی لرزه­ ای برای ساختمان­ها را به صورت­ های زیر بیان می­دارند:

 

الف) آیین ­نامه زلزله ایران (استاندارد ۲۸۰۰)

1) زلزله­ های با شدت کم را بدون ایجاد خسارت تحمل کنند. از یک سازه انتظار می­رود که این تحریک­ های کوچک را که در طول عمر سازه به دفعات اتفاق می­افتد، به صورت ارتجاعی و بدون ایجاد تسلیم تحمل کند.

۲) زلزله ­های با شدت متوسط را با ایجاد خسارات بسیار جزئی سازه­ای و مقداری خسارات غیر سازه­ای تحمل نمایند که با طرح و اجرای مناسب، انتظار می­رود که خسارات سازه­ای در این محدوده قابل تعمیر باشد.

۳) زلزله­ های شدید را بدون فروریزی تحمل کنند و تلفات جانی نداشته باشند، که ساختمان­های با اهمیت زیاد باید علاوه بر ایستایی در سطح بهره­ برداری خود نیز قرار داشته باشند.

لازم به ذکر است که زلزله ­های شدید یا زلزله طرح به زلزله­ ای اطلاق می­گردد که احتمال وقوع آن در طی مدت ۵۰ سال عمر مفید ساختمان، کمتر از ۱۰ درصد باشد و زلزله خفیف یا متوسط زلزله­ ای است که در طی این مدت احتمال وقوع بیش از 5/99 درصد را دارا هست.

 

ب) آیین ­نامه انجمن مهندسین سازه کالیفرنیا (SEAOC)

1) در زلزله ­های با شدت کم که به دفعات اتفاق می­افتند از خسارت غیر سازه­ای جلوگیری شود.

۲) در زلزله ­های متوسط که گهگاه ممکن است اتفاق بیفتد از خسارت سازه­ای جلوگیری شود و خسارت غیر سازه­ای هم به حداقل برسد.

۳) در زلزله های شدید هم که به ندرت اتفاق می­افتد، از فروریزی ساختمان جلوگیری شود.

 

 

ج) آیین نامه 40  ATC

 این آیین ­نامه با معرفی سه سطح نیرو زلزله یعنی بهره­برداری (SE) و شدید (ME) و با تعریف سطوح عملکرد مختلف شامل قابل بهره­برداری، خسارات جزیی، ایمنی جانی و پایداری سازه که توسط کارفرما تعيين می­شود. سازه را مورد تحلیل لرزه­ای قرار می­دهد.

 

 

د) آیین ­نامه UBC 97

 در این آیین­نامه با آنالیز سازه­ها بر اساس کفایت سازه ­ها، اثرات پاسخ غیر خطی ساختمان همچون اضافه مقاومت­ ها و شکل­ پذیری عناصر مختلف مدنظر قرار می­گیرد.

بر طبق معیارهای فوق، توجه اصلی در مقاوم­ سازی در برابر زلزله به ایمنی جانی معطوف است، یعنی جلوگیری از فروریزی تحت شدیدترین زلزله­ ای که در طول عمر سازه محتمل است. سازه ­ای که بر اساس چنین فلسفه ­ای طراحی شده باشد، تحت نیروهای زلزله شدید که قرار می­گیرد آن را به محدوده غیرخطی سوق می­دهد. چرا که طرح ساز ه­ها برای رفتار خطی تحت لرزش ­های ناشی از زلزله ­های بزرگ اساساً اقتصادی نیست. لذا اکثر ساختمان­ها برای نیروی برشی به مراتب کوچک­تر از نیروی برشی حد تسلیم نظير قوی­ترین زمین لرزه ­ای که احتمال وقوع آن می­رود، طراحی می­شوند. بنابراین صدمه دیدن ساختمان­ها تحت تحریکات بزرگ زمین، چندان تعجب ­آور نیست و تلاش مهندسین در این جهت است که طراحی طوری صورت گیرد که خسارت به درجه قابل قبولی محدود گردد.

ساختمان­هایی که بر اساس روش­های این آیین ­نامه ساختمانی طراحی شده­ اند، قادر به مقاومت در برابر نیروهایی هستند که به میزان قابل توجهی بزرگ­تر از نیروهای مبنای طراحی می­باشند و همچنین تغییر شکل­ها و تنش­های توزیع یافته در طی یک زمین لرزه بزرگ، از حدود ارتجاعی مصالح سازه ­ای تجاوز خواهد کرد. از این رو نمی­توان فرض کرد که پاسخ سازه­ای، به طور کامل خطی باشد، و در نتیجه، نتایج پیش ­بینی شده، به وسیله تحلیل ­های خطی معتبر نیستند. ضوابط آیین ­نامه ­ای، از این جهت مطلوب هستند که طرح­های اقتصادی را ایجاد می­کنند، به این طریق که به گونه­ ای مطلوب، در برابر زمین لرزه ­های شدید مقاومت داشته باشند. حتی یک مقدار فراوان میرایی و مقاومت­های ذخیره­ای محاسبه نشده، نمی­تواند این مغایرت و تناقض را جبران کند. این اختلاف معمولاً به واسطه جذب انرژی در سازه، از طریق تغییر شکل­های غیر ارتجاعی اعضای سازه­ای و اجزای غیر سازه­ای که ممکن است به وسیله یک زمین لرزه با شدت ملایم تولید شوند توجیه می­گردد. در حالت کلی تلاش می­شود که نیل به اهداف فوق با فراهم آوردن مقاومت، سختی، شکل­ پذیری، قابلیت اتلاف انرژی و … به مقدار لازم صورت گیرد.

بازدیدها: 96

دیدگاهتان را بنویسید